Insulin sensivity
انسولین موثرترین سلاح بدن برای مقابله با افزایش قند هست. این سلاح در حین کارکرد خود، قابلیتش تحت تاثیر عواملی کم یا زیاد میشود. در صورتی که قابلیت این سلاح در مقابله با افزایش قند خون، کاهش یابد، اصطلاحا میگویند که حساسیت انسولینی پائین امده. در اینصورت بدن برای جبران این پائین امدن حساسیت انسولینی، شروع به افزایش ترشح انسولین میکند. ادامه این روند به دو وضعیت وخیم تر منجر میشود. یا بدن در برابر انسولین مقاومت پیدا میکند و انسولین تقریبا ناک اوت میشود، و یا منبع ترشح کننده انسولین انقدر تحت فشار قرار میگیرد که داغون شده و از کار می افتد. بدن ادمی برای اینکه کاهش حساسیت انسولینی رخ ندهد، راه هایی برای افزایش حساسیت انسولینی یافته. این راه ها مانند تیز کردن لبه شمشیر انسولین می ماند تا همچنان او بتواند به کارکرد خود یعنی خرد کردن قند و پاک کردن خون از وجود قند اضافی هست، ادامه دهد. از جمله راه های افزایش حساسیت انسولینی، ترشح ایریزین، فاکتور رشد- 21 و SIRT1 از بافت چربی قهوه ای هست. نکته جالب توجه اینکه هر سه فاکتوری که حساسیت انسولینی را افزایش میدهند، در صورت در معرض قرار گرفتن با سرما، از بافت چربی قهوه ای ترشح میشوند.
اما باید یاد اوری کرد که این درمان های طبیعی که بدن در طی تکامل به انها دست یافته، اثرات دائمی ندارند و تنها حمله دیابتی را به تعویق می اندازند. پس دچار اشتباه نشویم که اگر چربی دار شدیم، از تیر دیابت در رفته ایم. فقط مهلت بیشتر بدست اورده ایم. و راه دائمی رهیدن از دام دیابت، تغذیه و تحرک هست.
Comments
Post a Comment