یک مثال از نحوه تنظیم قند خون
اگر به افراد روزه دار، هورمون اشتهای نوروپپتید وای( نپوای) تزریق شود، احساس گرسنگی به آنها دست خواهد داد. و این شبیه تزریق ماده بیهوشی به یک جاندار هست که علیرغم میل باطنی خود بیهوش میشود!
حالا اگر به ادم گرسنه، هورمون اشتهای نپوای تزریق شود اما کماکان غذایی در بدن نباشد، چه اتفاقی می افتد؟
در حقیقت اتفاقی خاص نمی افتد. چرا که این تزریق مانند زنگ زدن هست اما اگر کسی در خانه نباشد، قطعا در باز نمیشود. دلیل ان این هست که برای سویچ میان مصرف قند وارداتی و یا تولید قند بومی، یک معیار درونی در سلولها وجود دارد و آن سطح انرژی درونی سلول هست. لذا وقتی که کالری وارد بدن میشود، ورود انها به درون سلول هست که عملا به سلول نشان واقعی میدهد که الان وقت برداشت و ذخیره سازی قند از خون هست. این معیار واقعی که سلول ها بر پایه آن رفتار میکنن ، نسبت ADP/ATP میباشد. اگر میزان ADP بالا باشد، نشانه این هست که سلول در حال گرسنگی هست. در این حالت حتی اگر سیگنال اشتها هم روشن شود، باز هم کنشی در سلول بتا رخ نمیدهد. چرا که سلول بتا در عمل به موقعیت خودش واکنش میدهد و نه به اعمال فشار بیرونی.
نپوای به سلول بتا میگوید: انسولین ترشح کن چون غذا وارد شده. اما سلول بتا میگوید: معذورم جناب نپوای من معیارم برای اینکه بدانم غذا وارد شده، توان حرکتی خودم هست و نه فرمان حضرتعالی! من اصلا جون ندارم از جام بلند شم!
Comments
Post a Comment